Księgarnia Tolle.pl

30 07 2014

 

Zapraszam wszystkich do odwiedzin księgarni Tolle.pl

Znajdziecie tam wiele interesujących pozycji związanych z historią i nie tylko – wystarczy kliknąć na logo księgarni! ; )





Polacy za granicami – II Wojna Światowa

30 07 2014

Brygada Strzelców Podhalańskich 

Brygada Strzelców Podhalańskich powstała we Francji w 1940 r. pod dowództwem generała Szyszko-Bohusza . Początkowo żołnierze którzy zdołali się przedrzeć do Francji zostali wyposażeni w sprzęt pamiętający I wojnę światową lecz sytuacja uległa całkowitej zmianie gdy dowiedziano się o inwazji sowietów na Finlandię. Wówczas zostali oni wyposażeni w najlepszy sprzęt a zostali wysłani do Norwegii gdzie wzięli udział w bitwach pod Ankenes i Narwikiem. Polacy zaimponowali stacjojącym tam Francuzom swoją odwagą i wysoką sprawnością bojową. Część brygady po tych wydarzeniach wróciła do Francji gdzie została otoczona i rozbita przez niemieckie kolumny pancerne.

Bitwa o Norwegię miała duże  znaczenie strategiczne głównie z powodu wydobywanej w Szwecji rudy żelaza. Transport tego surowca w zimie odbywał się drogą lądową do norweskiego portu w Narviku,  skąd był transportowany do niemieckich fabryk wytwarzacjących broń i amunicję. Z początku Pierwszy Lord Admiralicji , Winston Churchill zaproponował zaminowanie obszaru wód terytorialnych Norwegii na co nie zgodził się rząd brytyjski sugerując pogwałcenie neutralności Norwegi. Plan Churchilla mógłby okazać się druzgocący dla niemieckiej armii dla której dostawy ze Szwecji pokrywały w połowie zapotrzebowanie przemysłu zbrojeniowego.

Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich

Generał Szyszko-Bohusz

Polskie dywizjony Lotnicze 

Polscy piloci zasłynęli głównie z heoroicznej walki podczas bitwy o Anglię. Początkowo żołnierze byli pomijani jeśli chodziło o udział w walkach. Skupiano się głównie na ich nauce angielskiego i poznawaniu zasad RAF-u ale z czasem gdy zaczęło brakować wyszkolonych pilotów do walki postanowiono dopuścić Polaków. W sierpniu 1940 roku utworzono Polskie Siły Powietrzne do których wstąpić chciało ponad 8 tys. Polaków. Od tej pory polska flaga zaczęła powiewać obok brytyjskiej , a nasze załogi  nosiły mundury RAF-u z polskimi odznakami. Najbardziej rozpoznawalnymi polskimi dywizjonami były dywizjon sił powietrznych 303 oraz 302 których wkład w bitwy powietrzne był okupiony życiem wielu pilotów. Dywizjony te są uznawana jako za jedne z najskuteczniejszych jeśli nie najskuteczniejsze.

Dywizjon 303

Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich

Brygada Strzelców Karpackich ( SBSK) została utworzona w miejscowości Homs w Syrii.Jej dowódcą został inżynier Stanisław Kopański. Podczas oblężenia Tobruku broniła ważnego odcinka umocnień. Na przeciw niej stanęły w sumie 4 dywizje ( 1 niemiecka , 3 włoskie) którym dzielnie i co najważniejsze skutecznie stawiała czoła. Jednostki Brygady wyróżniały się nie tylko defensywą ale również ofensywą. 21 listopada miejsce miał słynny wypad na Drenę. Polscy żołnierze zdobyli wtedy wzgórza Medauar i White Knoll co oznaczało przerwanie oblężenia Tobruku. W sumie Brygada pozostawała bez przerwy przzez 6 miesięcy na lini frontu. Poległo ponad 200 Karpatczyków a ok. 400 zostało rannych

Brygada Strzelców Karpackich

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 Dywizja Pancerna 

 

25 lutego 1942 roku rozkaz Naczelnego Wodza, gen. Władysława Sikorskiego, powołał do życia 1. Dywizję Pancerną wchodzącą w skład Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Jak wspomina, Władysław Dec, Polska międzywojenna nie miała własnej jednostki pancernej. Dopiero po utworzeniu 10. Brygady Kawalerii Pancernej miało się to zmienić, choć i to nie był oddział pancerny z prawdziwego zdarzenia. Jej szlak bojowy prowadził przez podhalańskie miejscowości, Myślenice, okolice Rabki, Rzeszów. Dlatego też bardzo ważnym stało się, aby tradycje zapoczątkowane podczas kampanii wrześniowej były kontynuowane nawet po upadku polskiego państwa w 1939 roku. Na szczęście znaleźli się ludzie, którzy odbudowali państwowość Rzeczpospolitej, tworząc Polski Rząd na Emigracji, który prężnie działał w już w kilka tygodni po październikowej kapitulacji gen. Franciszka Kleeberga, dowódcy ostatniej zorganizowanej jednostki Wojska Polskiego, która stoczyła z Niemcami bój pod Kockiem. Po rozpoczęciu odbudowy Polskich Sił Zbrojnych na terenie Francji zapadła decyzja, iż utworzona zostanie jednostka zmotoryzowana na bazie dawnej brygady płk. dypl. Stanisława Maczka. W 1940 roku utworzona zostaje 10. Brygada Pancerno-Motorowa. Polacy, .kierowani przez Maczka (awansowanego już 15 listopada 1939, w uznaniu zasług, do stopnia generała brygady), o którym jeszcze zdążymy opowiedzieć, stoczyli zwycięski bój pod Montbard. Niestety, po przegranej kampanii francuskiej alianci zmuszeni byli przenieść się na Wyspy Brytyjskie, które w tym czasie stanowiły ostatni bastion obronny przed ofensywą niemiecką. Tam też polscy żołnierze znowu znaleźli możliwość aktywnego wspierania wojsk sojuszniczych. Wspomnijmy teraz o człowieku, który zadecydował o pomyślnym rozwoju, a wcześniej w dużej mierze miał wpływ na powstanie 1. Dywizji Pancernej. Stanisław Maczek przyszedł na świat 31 marca 1892 roku w Szczerzecu. Początkowo nic nie wskazywało na jego fascynację militariami. Studiował bowiem na Uniwersytecie Lwowskim na wydziale filozoficznym. Tam dał się poznać jako zagorzały patriota. Wstąpił również do Związku Strzeleckiego. Podczas I wojny światowej służył w armii austriackiej i walczył na froncie włoskim, skąd powrócił obsypany cesarskimi odznaczeniami. 14 listopada 1918 roku zaciągnął się do Wojska Polskiego organizowanego przez Józefa Piłsudskiego. Walczył podczas starć polsko-ukraińskich, a następnie w obronie Lwowa przed Armią Czerwoną. 1 sierpnia 1923 roku został mianowany podpułkownikiem. Służył w różnych jednostkach, aż wreszcie w 1938 roku otrzymał stanowisko dowódcy w niedawno sformowanej 10. Brygadzie Kawalerii. Wraz z nią, jak już wspominaliśmy, walczył na Podhalu i w rejonie Lwowa, stawiając zaciekły opór przeważającym siłom niemieckim. 19 września zmuszony został do zakończenie swojego bojowego szlaku w Polsce i do przekroczenia granicy węgierskiej. Stamtąd przedostaje się do Francji i obejmuje szefostwo polskiego ośrodka wojskowego w Coëtquidan, gdzie formuje 10. Brygadę Kawalerii Pancernej. W październiku 1940 roku otrzymuje order Virtuti Militari w dowód zasług na froncie francuskim. Tam też rozpoczyna służbę na stanowisku dowódcy 2. Brygady Strzelców przekształconej wkrótce w 10. Brygadę Kawalerii Pancernej. Wreszcie 25 lutego Naczelny Wódz tworzy 1. Dywizję Pancerną, czyniąc tym samym gen. Maczka dowódcą pierwszej w historii pełnej dywizji pancernej działającej w szeregach armii polskiej.

 

Na wiosnę 1942 roku Polacy zajęli teren na południe od Edynburga na terenie Szkocji, mając przy tym pełne poparcie Scottish Command. To znamienne, iż plany Polaków przez cały czas wspierali miejscowi, niejako gospodarze polskich żołnierzy. Wspomnienia członków 1. DPanc. pełne są zachwytów nad miejscową ludnością, w którą znakomici wkomponowali się przybysze z odległego kraju. Nie było zatem problemów z aprowizacją i dość szybko przystąpiono do dokładniejszej organizacji jednostki. We wrześniu 1942 roku Władysław Dec objął w dywizji szefostwo wydziału organizacyjno-kwatermistrzowskiego. Zostawił nam pełny opis poczynań 1. Dywizji Pancernej, przebywając z nią długi szlak bojowy. Jako oddziały podstawowe w skład jednostki weszły 10. brygada kawalerii, 16. brygada czołgów, trzy pułki artylerii, batalion piechoty i brygada służb. Ogółem struktura organizacyjna 1. Dywizji Pancernej wyglądała następująco:
Kwatera Główna 1. Dywizji Pancernej
10. Brygada Kawalerii Pancernej z:
Kwaterą Główną
Szwadronem Dowodzenia
24. Pułkiem Ułanów
1. Pułkiem Pancerny
2. Pułkiem Pancerny
10. Pułkiem Dragonów

3. Brygada Strzelców z:
Kwaterą Główną
Kompanią Dowodzenią
Batalionem Strzelców Podhalańskich
8. Batalionem Strzelców Brabanckich
9. Batalion Strzelców Flandryjskich (nazwa nadana w późniejszym czasie)
1. Samodzielnym Szwadronem
Artyleria 1 DPanc. z:
Kwaterą Główną
1. Pułkiem Artylerii Motorowej
2. Pułkiem Artylerii Motorowej
1. Pułkiem Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej
1. Pułkiem Artylerii Przeciwpancernej
Inne jednostki z:
1. Batalionem Saperów
1. Batalionem Łączności
Oddziałami Zaopatrywania
Oddziałami Warsztatowymi
Oddziałami sanitarnymi
10. Pułkiem rozpoznawczym
Służbą materiałową
Żandermerią

 

Według szacunkowych wyliczeń 1. Dywizja Pancerna liczyła 15 tys. żołnierzy, 380 czołgów i blisko 4000 pojazdów mechanicznych. Przedstawmy jeszcze poszczególnych oficerów zajmujących czołowe stanowiska w jednostce:
dowódcy dywizji:
gen. Stanisław Maczek (25 lutego 1942 – 20 maja 1945)
gen. Klemens Rudnicki (20 maja 1945 – 10 czerwca 1947)
zastępcy dowódcy dywizji:
płk Kazimierz Dworak (25 lutego 1942 – 1 lutego 1945)
płk Tadeusz Majewski (24 października 1945 – 10 czerwca 1946)
płk dypl. Bronisław Nöel (czerwiec 1946 – 10 czerwca 1947)
szefowie sztabu dywizji:
płk Jerzy Levittoux (25 lutego 1942 – 18 lipca 1944)
ppłk Ludwik Stankiewicz (18 lipca 1944 – ? wrzesień 1945)
ppłk Zbigniew Dudziński (?wrzesień 1945 – 1 lipca 1946)
ppłk Ludwik Stankiewicz (?lipiec 1956 – 10 czerwca 1947)

 

W miejscach, w których nie udało mi się ustalić dokładnej daty podawanej przez większą liczbę autorów, dodałem oznaczenie „?”, które sugeruje, iż dane te nie zostały do końca zweryfikowane. Mimo wszystko można tym datom zaufać, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę ich przybliżony charakter.

 

Dzięki napływowi uzupełnień z wojsk polskich na Bliskim Wschodzie udało się uzyskać optymalną ilość żołnierzy, uzupełniając luki powstałe przy niepełnej mobilizacji. Polacy zakwaterowani zostali w południowej części Szkocji. Koszary urządzono w Galashiels, Gosford, Gullane, Duns, Lauder i Haddington. Zajęto także na krótko pałac księcia Hamiltona w Carolside House, a następnie przeniesiono stamtąd sztab dywizji w okolice Melrose. W 1943 roku Polacy szkolili się na czołgach Valentine, a następnie na Churchillach. Wkrótce nastąpiła kolejna zmiana sprzętu i 1. Dywizji Pancernej przydzielono Crusadery, o wiele szybsze i zgrabniejsze. Żołnierzy jednostki wysyłano na specjalistyczne kursy, które odbywały się także w polsko-brytyjskim ośrodku szkoleniowym w Catterick Camp. W połowie 1943 roku dywizja odbyła ćwiczenia na poligonie w Newmarket, które wypadły po myśli Polaków (odbywano je wraz z kanadyjską 4. DPanc.). Po reorganizacji przeprowadzonej na jesieni 1943 roku wreszcie ustalono skład dywizji i już wkrótce była ono gotowa do walki. Polakom przydzielono także nowe czołgi, co wiązało się z dodatkowym szkoleniem. Tym razem były to Shermany i Cromwelle, które zostały w dywizji do końca II wojny światowej. Jakościowo nowe maszyny prześcignęły stary sprzęt, jednakże wiązało się to z nowymi nakładami szkoleniowymi, bowiem żołnierze polscy musieli nauczyć się obsługi nieznanych im do tej pory czołgów. 19 marca 1944 roku dywizję postawiono w stan mobilizacji. Niestety, doskwierał wciąż brak odpowiedniej ilości żołnierzy, choć skutecznie starano się go łatać przybyszami z innych jednostek. W kwietniu 1944 roku dywizję odwiedził sam gen. Dwight David Eisenhower, dokonując krótkiej, aczkolwiek bardzo przyjemnej wizytacji. Amerykanin chwalił Polaków za poczynione postępy i obiecywał im zaangażowanie w najbliższej kampanii. W maju 1. DPanc. wyjechała na poligon do północnej Anglii, hrabstwo York. Zgodnie z obietnicą Eisenhowera po rozpoczęciu inwazji na Francję (6 czerwca 1944 roku, operacja „Overlord”) Polacy mieli wreszcie wziąć udział w walkach. W lipcu przeniesiono ich do obozu w Aldershot, skąd wkrótce mieli zostać zabrani do Normandii, gdzie alianci toczyli zacięty bój przeciwko wojskom niemieckim.

 

Wreszcie pod koniec lipca rozpoczęto przerzucanie dywizji na kontynent. Ostatni żołnierze przybyli do Francji 1 sierpnia. Już w tydzień później Polaków wcielono do 1. Armii Kanadyjskiej, która rozpoczynała operację „Totalise” – plan okrążenia 7. Armii nieprzyjaciela i zniszczenia jej w kotle pod Falaise. Uderzenie to zaplanował gen. Bernard Law Montgomery, jednak przeliczył się z siłami swoich jednostek. 1. Dywizja Pancerna stała się głównym wykonawcą zadania, staczając krwawą bitwę pod Falaise, która wygasła dopiero 22 sierpnia. Polacy zajęli strategicznie ważne Chambois, gdzie zdołali się utrzymać do 21 sierpnia, do momentu zluzowania przez jednostki kanadyjskie. Po zakończeniu starć i podliczeniu strat okazało się, iż Polacy stracili 325 zabitych, 1002 rannych o 114 zaginionych. Dodatkowo zniszczonych zostało 80 czołgów. Mimo to sukces był duży, gdyż Polacy wzięli do niewoli ponad 5 tys. jeńców i zniszczyli 55 czołgów i 38 samochodów pancernych nieprzyjaciela. Z taktycznego punktu widzenia powodów do radości było mniej. Główne zadanie, a więc zamknięcie jednostek niemieckich w kotle i ich wyniszczenie, nie zostało wykonane. Ciężko jednak obwiniać za to jednostkę Maczka, bowiem nie miała ona ani sił, ani środków do tego, by powstrzymać liczebniejsze jednostki przeciwnika. W ogólnym rozrachunku bitwa została wygrana, choć pozostał spory niedosyt z powodu niewykonania planu Monty’ego. Ten jednak podsumował wysiłek Polaków jak najbardziej pozytywnie. Następnie Polacy wzięli udział w pościgu za wycofującymi się jednostkami niemieckimi. 6 września 1. Dywizja Pancerna wkroczyła do Belgii i tam wyzwoliła szereg miast. 17 września upadła Gandawa, 19 września Axel. Dalej żołnierze gen. Maczka odbili 29 października Bredę, gdzie witano ich jako bohaterów. Trzeba powiedzieć, iż cała trasa 1. Dywizji Pancernej, która wiodła przez wyzwalane terytoria, była szeregiem sukcesów i, co ciekawe, w niemal każdym miejscu Polaków witano jako wyzwolicieli, co procentowało nawet po wojnie. Pokazał to przykład gen. Maczka, którego w kłopotach rodzinnych wsparli wdzięczni Belgowie. Następnie, wraz z innymi jednostkami działającymi z składzie 1. Armii Kanadyjskiej 1. DPanc. zdobyła Moerdijk (9 listopada – zwieńczyło to szereg walk w rejonie kanałów Mark i Wilhelminy). Teraz Polacy przeszli do działań rozpoznawczych, staczając jeszcze bitwę w styczniu 1945 roku w celu likwidacji ostatnich jednostek niemieckich na tym brzegu Mozy. 7 kwietnia Polacy znowu mogli ruszyć do boju, gdyż alianci rozpoczęli wielką ofensywę. Po przekroczeniu Mozy i Renu Polacy skierowali się na Wilhelmshaven. Zdobyte zostały Aschendorf i Papenburg, sforsowany został Kanał Küsten. 25 kwietnia rozpoczęto forsowanie Ledy, ostatniej wodnej przeszkody na drodze do Wilhelmshaven. Miasto osiągnięto w dniach 4-5 1945 roku. Nazajutrz polska 1. Dywizja Pancerna wkroczyła do Wilhelmshaven bez używania siły, gdyż niemieckie jednostki skapitulowały przed 1. Armią Kanadyjską. Zdobycie miasta, a w zasadzie jego zajęcie, było jednak sporym sukcesem strategicznym jednostki gen. Maczka. Po zakończeniu II wojny światowej Polacy weszli w skład alianckich sił okupacyjnych w północno-zachodniej części Niemiec. Pełnili tam służbę do połowy 1947 roku. W czerwcu przerzucono ich do Wielkiej Brytanii, gdzie padł rozkaz o rozformowaniu dywizji i jej demobilizacji. Był to koniec jej wysiłku szkoleniowego i wojennego. Polacy nie byli już potrzebni koalicji alianckiej, bowiem dysponowała ona potężnymi siłami, a nic nie zwiastowało kolejnego konfliktu militarnego. Wielu z żołnierzy, którzy niegdyś służyli w 1. DPanc. pozostało na Wyspach Brytyjskich i tam podjęło się rozmaitych prac, aby zapewnić sobie jako taki byt. Stosunkowo nieliczni powrócili do kraju, gdyż nowe władze nieprzychylnym okiem patrzyły na byłych członków Polskich Sił Zbrojnych walczących na Zachodzie. Sam Maczek zdecydował się na emigrację.

 

 

KLIKNIJ I SPRAWDŹ!

 

Europa walczy 1939-1945. Nie takie proste zwycięsctwo      Esej o duszy polskiej





Polacy podczas II Wojny Światowej 1

30 07 2014

Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich –  Bitwa o Narvik (1939)

19 września 1939r. Pierwszy Lord Admiralicji, Winston Churchill zaproponował zaminowanie wszystkich wód terytorialnych Norwegii. Pomysł ten został wysunięty ponieważ ogromną wartość stanowiła szwedzka ruda żelaza. Dostawy tej rudy pokrywały w połowie zapotrzebowanie niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. Rząd jednak nie zaakceptował dość radykalnego posunięcia będącym pogwałceniem neutralności Norwegii. Transporty te zimą prowadzone były lądem do Norweskiego portu Narvik , a następnie płynęły wprost do Niemiec. W późniejszym czasie postanowiono wysłać do Norwegii oddziały ochotnicze mające niszczyć wszystkie napotkane kopalnie surowca żelaza. W konsekwencji Hitler bojąc się o dostawy przyspieszył inwazję na Norwegię.

W Norwegii działała Brygada Podhalańska pod dowództwem gen. Zygmunta Szyszko-Bohusza a utworzona i wyposażona dzięki wstawiennictwu Generała Sikorskiego. Brygada walczyła razem z francuską Dywizją Strzelców Alpejskich pod Ankenes i Narvikiem. Po dwóch dniach wyczerpującej walki Polacy zdobyli Narvik lecz zaraz po tym wydarzeniu dostali rozkaz wycofania się z Norwegii. Decyzja ta spowodowana była sytuacją jaka panowała na froncie we Francji.

Narwiku patrolowały również polskie niszczyciele: Błyskawica, Grom (który zatonął 5 maja), Burza. Oprócz okrętów wojennych w kampanii brały udział polskie statki pasażerskie: Sobieski, Batory oraz Chrobry ( zatopiony z dużą ilością irlandzkich żołnierzy)

Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich – Oblężenie Tobruku

Brygada ta została utworzona w miejscowości Homs styczniu 1941r. z rozkazu gen. Sikorskiego. Jej dowódcą był gen. inż. Stanisław Kopański. Liczyła ok. 5 tys. żołnierzy służących w trzech batalionach piechoty, pułku artylerii lekkiej, pułku kawalerii i mniejszych oddziałach bojowych. Podczas oblężenia Tobruku przez gen. Rommla broniła ważnego odcinka zachodniej linii umocnień. Żołnierze ci zdobyli wzgórza Medauar i White Knoll co w praktyce oznaczało przerwanie oblężenie Tobruku. Przed wycofaniem z walk Brygada  zajęła i utrzymała pozycje obronne w El-Ghazala. W sumie pozostawała bez przerwy w pierwszej linii frontu przez ponad sześć miesięcy. W walkach poległo ponad 200 Karpatczyków a ok. 400 zostało rannych.

 

 

Franciszkanin z SS. Prawdziwa historia Gereona Goldmana OFM  Towarzysz generał idzie na wojnę





Bitwa pod Wizną 1939

16 06 2010

Pierwsze pododdziały niemieckiej 10 Dywizji Pancernej pojawiły się pod Wizną 7 września. Gdy pierwsze czołgi wjechały na drewniany most na Narwi, polscy saperzy wysadzili go w powietrze, a następnie silnym ostrzałem w kierunku mostu zmusili Niemców do wycofania się poza linię ognia. Następnego dnia wojska niemieckie zostały wzmocnione XIX Korpusem Pancernym gen. Heinza Guderiana.Siły niemieckie liczyły pod Wizną 32 000 żołnierzy i 160 – 350 czołgów . Ponadto Niemcy dysponowali artylerią a także wsparciem lotniczym. Kpt.Raginis dla wzmocnienia ducha walki wraz z dowódcą artylerii por. Stanisławem Brykalskim, złożyli przysięgę, że żywi nie opuszczą bronionych pozycji. . W nocy 8 września  rozpoczął się wielogodzinny ostrzał artyleryjski, wsparty ostrzałem z powietrza. Rano 9 września przybył do Wizny gen. Guderian i uznał, że zatrzymanie marszu całego Korpusu Pancernego przez załogi kilku schronów, jest wymagającą rehabilitacji kompromitacją własną i żołnierzy i osobiście objął dowództwo nad siłami Wehrmachtu. Po południu nieprzyjaciel wprowadził do natarcia czołgi, które okrążały poszczególne schrony i blokowały je, dzięki czemu piechota niemiecka z czołgami wdzierała się w głąb polskiej obrony. W tym dniu od odłamka pocisku artyleryjskiego zginął por. Brykalski, zaś kpt. Raginis został ciężko ranny. Gdy niemieckie kolumny podążały już na Brześć, wciąż bronił się jeszcze schron na Górze Strękowej dowodzony przez kpt. Raginisa.Do okrążonego bunkru podszedł niemiecki parlamentariusz i postawił polskiemu dowódcy ultimatum, że jeśli ten nie podda schronu, wszyscy jeńcy wzięci do niewoli zostaną  rozstrzelani. Zwracając się w schronie do trwającej wciąż przy nim załogi, podziękował im za to, że spełnili swój żołnierski obowiązek, a następnie rozkazał opuścić schron. Sam dochował wczesniej danej przysięgi i rozsadził się granatem.

( dokładny przebieg bitwy : http://www.wizna1939.eu/bitwa_pod_wizna.php )

KLIKNIJ I SPRAWDŹ!

         Największe tajemnice Kodu Da Vinci            Sprawa honoru

rozpętało się prawdziwe piekło, rozpoczął się wielogodzinny ostrzał artyleryjski, wsparty ostrzałem z powietrza, który trwał do godzin południowych dnia następnego. Rano 9 września przybył do Wizny gen. Guderian i uznał, że zatrzymanie marszu całego Korpusu Pancernego przez załogi kilku schronów, jest wymagającą rehabilitacji kompromitacją własną i żołnierzy i osobiście objął dowództwo nad siłami Wehrmachtu. Po południu nieprzyjaciel wprowadził do natarcia czołgi, które okrążały poszczególne schrony i blokowały je, dzięki czemu piechota niemiecka z czołgami wdzierała się w głąb polskiej obrony. Niemcy przez większość dnia nie mogli uporać się z polską obroną, dopiero wieczorem udało im się sforsować większość polskich umocnień, jednak przy dużych stratach własnych. W tym dniu od odłamka pocisku artyleryjskiego zginął por. Brykalski, zaś kpt. Raginis został ciężko ranny. Gdy niemieckie kolumny podążały już na Brześć, wciąż bronił się jeszcze schron na Górze Strękowej dowodzony przez kpt. Raginisa.Do okrążonego bunkru podszedł niemiecki parlamentariusz i postawił polskiemu dowódcy ultimatum, że jeśli ten nie podda schronu, wszyscy jeńcy wzięci do niewoli zostaną  rozstrzelani. Zwracając się w schronie do trwającej wciąż przy nim załogi, podziękował im za to, że spełnili swój żołnierski obowiązek, a następnie rozkazał opuścić schron. Sam się nie poddał. Seweryn Biegański, który jako ostatni opuszczał schron tak opisywał ten moment: „kapitan spojrzał na mnie ciepło i łagodnie ponaglił. Gdy byłem już w wyjściu, uderzył mnie w plecy silny podmuch i usłyszałem wybuch”. Kpt. Raginis rozerwał się granatem, dotrzymując w ten sposób wcześniej złożonej przysięg.




Krótko – Najważniejsze wydzarzenia z czasów I wojny światowej

13 07 2009

 

Działania na froncie zachodnim

  • Bitwy : nad Marną 1914 [ Po powstrzymaniu wojsk niemieckich nad rzeką Marną wojna przybrała formę wojny pozycyjnej] , Verdun 1916 [ Była to najkrwawsza bitwa I wojny światowej ] , Sommą 1916 [ Własnie tam poraz pierwszy użyto czołgów przez Brytyjczyków]
  • Dowódcy, Francja : gen. Foch oraz gen Petain
  • Dowódcy , Niemcy : Paul Von Hidenburg

 

Działania na froncie wschodnim

  •  Bitwy : Tamenberg ( tzw.  „odwet zaGrunwald” ) , Gorlicami
  • Próba  powstrzymania nadciągającej armii niemieckiej przez gen Brusiłowa osiągającego znaczne sukcesy na froncie południowym ( zmuszenie doodwrotu armii Austro-Węgierkiej )

 

Rewolucja Lutowa

  • W lutym 1917 r. wybuchła rewolucja wynikająca głównie z powodu nieudolnie prowadzonej wojny , jak i braku zywności. Car Mikołaj II abdykował a władzę w całym państwie przejął Rząd Tymczasowy  powołany przez Dumę (sejm) .

 

Rewolucja pażdziernikowa

  • Ze względu na nieudolność działań Rządu Tymczasowego bolszewicy przeprowadzili udany zamach stanu w stolicy Rosji w wyniku którego przejęli władzę w państwie tworząc Radę Komisarzy Ludowych na czele z Leninem. Właśnie w tym momencie rozpoczęła się dyktatura komunistyczna , która przez ponad 70 lat zabiła miliony ludzi.

 

 

Pokój Brzeski

  • Lenin  jeszcze przed przejęciem władzyobiecywał zakończenie wojny. Głównie z powodu wybuchu wojny domowej  spełnił wcześniejsze oczekiwania , zawarł pokój z Niemcami na początku 1918r. w Brześciu.

 

Koniec Wojny

  • Po wkroczeniu do wojny amerykanów w 1917 r. Ententa zaczęła odnosić znaczne zwycięstwa , co doprowadziło do podpisania pokoju w Campiegne 11 listopada 1918r. podług którego zakończyła się I wojna światowa.

KLIKNIJ I SPRAWDŹ!

Tajne akta Watykanu     GRU. Radziecki wywiad wojskowy





Wynalazki I Wojny Światowej

9 06 2009

Miotacz ognia

Miotacz ognia jest to innymi słowy broń mająca na celu wyrzucenie zapalonej mieszanki w stronę wroga. Inspiracją dla wynalazców miotacza ognia byli oczywiście Grecy a dokładniej stosowany przez nich tzw. ” ogień grecki „. Była to substancja składająca się najprawdopodobniej z oleju,  siarki i slatetry przez co raz już zapalona nie gasła nawet pod wpływem wody. Jedynym sposobem na poskromienie ognia było odcięcie dopływu powietrza. Miotacz ognia  składa się z części plecakowej ze zbiornikiem mieszanki zapalającej oraz butli z materiałem pędnym. Zbiornik połączony jest przewodem do części ręcznej , posiadającą spust i połączony z nim zawór a u wylotu specjalne urządzenie zapłonowe. Po otwarciu zaworu butli sprężony gaz dostaje się do przestrzeni ponad paliwem i wywiera na nie nacisk, sprawiając, że poprzez wąż dostaje się ono do części ręcznej. Broń ta miała zasięg zaledwie 30 m  , dodatkowo spora cześć mieszanki wypalała się zanim dotarła do celu ,dlatego stosowana była głównie do niszczenia bunkrów. Pierwszy została użyta przez Niemców w 1915 przeciwko wojskom brytyjskim.

Miotacz ognia

Czołgi

Projekt czołgu opracował już w XVI w nie kto inny jak wszystkim dobrze znany Leonardo Da Vinci człowiek którego geniusz wyprzedzał pokolenia. Nic wiec dziwnego że czołg pojawił się dopiero podczas I Wojny Światowej .Pierwsze wyprodukowane czołgi zostały oznaczone jako Mark I. Były to maszyny mogące pokonać  najtrudniejsze wówczas przeszkody napotkane na polu bitwy. Niestety jako że były to maszyny dość przełomowe jak na czas I Wojny Światowej miały swoje wady. Ilość kilometrów jaką mogły przebyć nie  napawała optymizmem nie mówiąc już o lichej konstrukcji którą z łatwością niszczyli Niemcy. Pierwszy raz zostały one użyte podczas bitwy pod Sommą. Służyły do celów wsparcia piechoty. Istniały dwie wersje męska , która posiadała armatę oraz karabin maszynowy , oraz żeńska posiadającą tylko karabiny maszynowe. Podczas wojny wyprodukowano ich około 150. Początkowo szybko niszczące się machiny nie stanowiły wielkiego zagrożenia, lecz w miarę udoskonalania czołg stał się on jedną z najbardziej śmiercionośnych broni używanej zarówno podczas II Wojny Światowej jak i dzisiaj.

Pierwszy czołg – bitwa pod Sommą

U-bot

Pierwszą jednostką podwodną był  dwuosobowy Brandtaucher wyprodukowany przez Wilhelma Bauera który zatonął tuż po pierwszym wodowaniu. Następstwem tych wydarzeń była produkcja U-botów niemiecki okrętów podwodnych. Podczas wojny były one potęgą niemieckiej marynarki. Pierwszy niemiecki okręt podwodny U-9 dokonał pod dowódcą kapitana Otto Eduard Weddigen, w ciągu jednej godziny
zatopił torpedami trzy brytyjskie krążowniki pancerne.  Stało się to dnia 22 września 1914 roku  w pobliżu wybrzeży holenderskich.

Okręt podwodny U-9

Lotniskowiec

Pierwszy lotniskowiec powstał w 1911r. Został on wybudowany poprzez przebudowanie pasażerskiego statku Argus. Posiadał zupełnie płaski lotniczy pokład , hangary mieszczące 20 maszyn oraz windy hydrauliczne. W związku ze słabo rozwiniętym lotnictwem lotniskowce  nie zostały w pełni wykorzystane za czasów I wojny światowej. Postrzegane były raczej jako okręty pomocnicze lub zwiadowcze. Prawdziwe i poważne konstrukcje tych statków postały dopiero pod koniec wojny. W pełni wykorzystane zostały podczas II Wojny Światowej gdzie po między innymi  inwazji na Pearl Harbor zostały uznane za duże zagrożenie a zarazem genialne rozwiązanie taktyczne w walce na Pacyfiku.

Jeden z pierwszych lotniskowców – HMS Campania

Bomba głębinowa

Bomba głębinowa składa się z ładunku materiału wybuchowego umieszczonego w zazwyczaj cylindrycznym metalowym kadłubie wodoszczelnym, wyposażonym w zapalnik. Najczęściej stosowane są zapalniki hydrostatyczne, powodujące wybuch bomby na odpowiedniej, zaprogramowanej głębokości, uruchamiane na skutek wzrostu ciśnienia wody.  Do czasów pierwszej wojny światowej były głównym środkiem do zwalczania okrętów podwodnych. Bomby zrzucane były seriami co zwiększało pole rażenia a zarazem prawdopodobieństwo trafienia wrogiej jednostki.

Bomba głębinowa


Myśliwce

W czasie I wojny światowej samoloty uważane były za maszyny do pobijania rekordów. Po pewnym czasie zorientowano się jednak że moga być wykorzystane do celów wojennych . Początkowo samoloty te nie posiadały uzbrojenia. Zniszczenie przeciwnika polegało na rzucie granatem czy strzałem z pistoletu. Dopiero w późniejszym czasie do samolotów tych dodano karabiny maszynowe. Jednym z pierwszych myśliwców był Vickers FB.5 Gunbus . Był dwumiejscowym dwupłatem ze śmigłem pchającym uzbrojonym w jeden karabin maszynowy. Samoloty w tamtym okresie były dopiero w początkowej fazie rozwoju militarnego dlatego tez miały wiele wad. Jedną z głównych były karabiny maszynowe przymocowane przed śmigłem samolotu. Naboje wystrzelone w nieodpowiednim momencie często uszkadzały skrzydło. Dopiero w późniejszym czasie zastosowano synchronizator dzięki któremu wystrzeliwane naboje nie uszkadzały samolotu.

Vickers F.B.5 Gunbus

Vickers F.B.5 Gunbus

Pisząc o myśliwcach I wojny światowej należy wspomnieć o asie lotnictwa niemieckiego Manfredzie von Richthofenie zwanym  ” Czerwonym baronem” . Był on postrachem dla wrogich pilotów czego dowodem może być liczba 80 zestrzel0nych wrogich pilotów. Zmarł podczas walki powietrznej niedaleko Sommy . Przyczyną śmierci był pocisk wystrzelony z  karabinów maszynowych znajdujących się na ziemi.

samolot „Czerwonego barona”

Sterowce 

Pierwszy sterowiec zaprojektowany został przez Niemca Ferdynanda Von Zappelin’a i nosił nazwę Luftschiff-Zeppelin 1 . Z biegiem czasu sterowce zaczęto popularnie  nazywać Zeppelinami. Sterowiec to ogólnie rzecz biorąc balon wypełniony gazami lżejszymi od powietrza ( hel , wodór) , do którego przymocowany był silnik oraz pokład sterowniczy. Tak skonstruowana maszyna miała swój udział podczas wojny. Na jej początku używana była jako obiekt zwiadowczy a później stosowany była do zrzucania bomb. Wraz z pojawieniem się  myśliwców sterowce stały się łatwym celem dla wroga dlatego też zostały wycofane jako środek bojowy.

Luftschiff-Zeppelin 1

Gazy bojowe

Chlor – Gaz ten po raz pierwszy został użyty przez Francuzów w 1914r. Mógł on wyrządzić poważne uszkodzenia układu oddechowego. Duże obrażenia powodował tylko w dużych ilościach, ponadto był łatwy do wykrycia.

Fosgen – Był on o wiele bardziej zabójczy oraz trudniejszy do wykrycia niż chlor. Stanowił on około 80% zgonów spowodowanych gazami podczas I wojny swiatowej.

Gaz musztardowy – Jego pierwsza nazwa to Iperyt. Po raz pierwszy został użyty przez Niemców w bitwie pod Yepres w 1917r.Był mniej szkodliwy od chloru czy fosgenu , ale długo utrzymywał się w powietrzu powodując olbrzymie oparzenia czyniące żołnierzy praktycznie nie zdolnymi do walki. Początkowo był on wypuszczany wraz ze sprzyjającym kierunkiem wiatru. Niestety wiatr często zmieniał swój kierunek , co powodowało śmierć niepożądanych żołnierzy , dlatego w późniejszym czasie do jego rozprzestrzeniania używano pocisków artyleryjskich

 

KLIKNIJ I SPRAWDŹ!

 

Aparatus     Higieniści. Z dziejów eugeniki





Pierwsza Wojna Światowa – podział polityczno-wojskowy

8 06 2009

Ok. XX wieku europa podzielona była pomiędzy dwa przeciwstawne bozy polityczno-wojskowe.

Trójprzymierze

Do tego obozu należały  Niemcy , Austro-Węgry oraz Włochy. Zawiązany on został 20 maja 1882r.  Z powodu swojego położenia były także nazywane ,,państwami centralnymi ”

Trójporozumienie

W skład tego obozu wchodziły tkie państwa jak : Francja , Wielka Brytania i Rosja. W 1904r. zostało nazwane ententą (z fr. porozumienie)

Przyczyny Konfliktu między zgrupowaniami :

Francja po wczesniejszej utracie Alzacji i Lotaryngii na rzecz Cesarstwa Niemieckiego powstałego w 1871r.

– Wielka Brytania przejęła się wzrostem przemysłu  i rozbudowy floty niemieckiej

– Austro-Węgry mający jedyny mozliwy kierunek ekspansji – Bałkany , tym samym sprzeciwiali się Rosji , która prowadziła ekspansję w tym samym kierunku zamykając pańswie carów drogę do Konstyntanopola

 

KLIKNIJ I SPRAWDŹ !

 

Boże igrzysko. Historia Polski    Orzeł biały, czerwona gwiazda